Compensatievla

– ‘Oh! My! God! Dit trek ik niet!’
– ‘Wat is het? Wat is het?!’
– ‘Dit!’
– ‘O nee toch…’
– ‘Ja, echt!’

Intussen klinken geluiden als uit de donkerste krochten van de aarde in een film over zombies. En enige tijd later hoor ik:

– ‘Nou, ik heb het gered!’
– ‘Wow, écht?? Ik kom hier nooit meer weg denk ik.’

Onze zoon checkt bovenstaande bewering en knikt dan instemmend en vol ongeloof:
– ‘Nee. Jij hebt écht een probleem. Maar mij is het al gelukt, ik ben hier weg!’

Bovenstaande is geen scène uit een macabere film, dit is geen onderduiksituatie in een gifgasaanval, dit, beste mensen, is de reactie op een maaltijd die ik heb staan koken na twee werkdagen, na het naar bed brengen van de kinderen, na het fatsoeneren van het huis en vóór het moment dat ik om 22.30 echt niet meer op mijn benen kan staan.

Op de dagen dat mijn man en ik allebei werken, kook ik de avond van tevoren op onmenselijke tijden namelijk alvast voor de dag daarna zodat we op een soort van fatsoenlijk tijdstip kunnen eten, of om de maaltijd mee te kunnen geven naar de gastouder. Ik blijf mezelf dwingen tot dit soort rituelen omdat ik weet dat ik mezelf er de dag daarna heel dankbaar voor ben niet nog te hoeven koken om 19.00. De enige die dankbaar is ben en blijf ik echter alleen zelf.
Kokhalzend, analyserend, hengelend en de maaltijd voor zoveel mogelijk zaken onderbrekend zweten ze zich door een minimale hoeveelheid voedsel heen om zich daarna als uitgehongerde beesten op het toetje te storten. Maar daar beste mensen, daar stuiten ze dan toch op een limiet. Een toetje is prima, maar een liter compensatievla niet. De blikken vol pure minachting en verontwaardiging vliegen ruimschoots over de tafel. Inmiddels weten ze die gelukkig wel onuitgesproken te laten.

Ik probeer nog wat genot uit mijn eigen maaltijd te halen en ben mezelf dankbaar dat ik wederom een voedzame maaltijd op mijn bord heb na een lange werkdag. Fijn dat ik me daar de avond tevoren voor ingespannen heb. De kinderen praten er uitgebreid over na en vieren hun overleving, complimenteren elkaar met het doorstaan van een dergelijke afgrijselijke beproeving: ‘er zat gewoon gróénte in hè, heb je dat gezien?!’ ‘Ja joh, ze begrijpt echt niet dat we dat niet lusten!’ ‘Nee…’ ‘Nee…’

Gebroederlijk gaan ze hun weg. Ik tel mijn zegeningen en bedenk dat de avondmaaltijd in elk geval veel saamhorigheid brengt. Kinderen… je krijgt er zoveel moois voor terug…

 

 

 

naamloos

 

 

12 gedachten over “Compensatievla

Voeg uw reactie toe

  1. Heel herkenbaar 😉 Ik ben zo blij met mijn slowcooker, ik doe voor vertrek mijn ingredienten erin zoals vlees, aardappelen etc. en als we na een drukke werkdag weer allemaal thuis zijn kunnen we zo gaan eten en heel gezond.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: