Ondersteboven

IMG-20180625-WA0007.jpegVoor haar achtste verjaardag kreeg onze oudste dochter veel nieuw tekenmateriaal. Zodra we na haar verjaardagsfeest thuiskwamen installeerde ze zich met haar nieuwe spullen en ging ze aan de slag. Onder de nieuw verkregen spullen was een boek met daarin allerlei afbeeldingen uit verschillende kunststromingen. De pop-art trok haar aandacht en de tekening die ze maakte baseerde ze op wat ze daarover in het boek zag. Beschrijvingen lezen doet ze niet, kijken wel. Goed kijken.

Het tekenpapier lag liggend voor haar. Het boek had ze als staande afbeelding voor zich, terwijl hij toch liggend gedrukt was… gekanteld dus.

Ik verbaasde me over hoe de gekantelde afbeelding voor inspiratie zorgde. Waarom lag hij niet recht? Bij navraag bleek ze dit niet eens in de gaten te hebben. Afgezien van de strubbelingen die het oplevert als je alles wat je ziet ongelimiteerd in je hoofd van alle kanten kunt bekijken, brengt het ook veel moois.

Ze bezit daarmee een portie flexibiliteit die ik mis en haar belevingswereld is veel intenser en boeiender dan de mijne op dezelfde leeftijd. Ze heeft niets of niemand nodig om productief te zijn, zich te vermaken of gelukkig te zijn.

Maar goed. Hoe bewonderenswaardig ook, en hoezeer ze ook in een moeilijk te bereiken droomwereld kan leven, ze wordt verrassend helder als het erop aankomt ervoor te zorgen dat wij als ouders niet van die prachtige flexibiliteit kunnen meegenieten. In het gezin waarin niemand van de kinderen nog fatsoenlijk kan lezen of schrijven zijn er ongeschreven regels opgesteld met onzichtbare pennenstreken, op onzichtbaar papier. Het zijn streken met onzichtbare inkt, vertaald naar een duidelijk zichtbare, onmogelijke en ingewikkelde houding in het echte leven op het moment dat wij als ouders, bijvoorkeur indien vermoeid om tal van redenen, hopen op die kleurrijke wereld vol flexibele mogelijkheden mee te liften.

Helaas. Een kind blijft een kind en wij zijn volwassen. Dat laatste is helaas, het eerste overigens niet. Dat ouder worden is leuk tot op zekere hoogte maar het maakt me soms ook dwars. Dwarser dan waar iemand nog inspiratie uit kan opdoen. Gelukkig zijn er dan nog de tekeningen die me weer blij maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: