Koningsdag

Ik word wakker van een klik. Zodra ik mijn ogen opendoe zie ik onze peuter, gewapend met een geladen nerfpistool. De houding van de kat, oog in oog met de peuter, is veelzeggend over de sociale verhoudingen in huis: onze peuter die peutert en wij bewegen daar soepeltjes maar mét ontzag omheen. We geven haar zeker niet in alles haar zin, maar deinen zachtjes mee op haar bewegingen van protest, eisen en machtsstrijd. We laten haar niet winnen maar ze bepaalt wel degelijk hoe het één en ander verloopt in onze missie om stampij te omzeilen. En tóch wordt het allemaal wel een stuk makkelijker. Een groeispurt betekent veelal een enorme stap terug en dan twee weer vooruit. De stand van zaken is momenteel twee stappen terug en eentje weer vooruit, er is nog één hobbel te nemen, vermoedelijk de allerlaatste voordat ze geen peuter meer is.

Vandaag is de koning jarig. Er zijn vrijmarkten en de kinderen zijn er alledrie erg mee bezig in hun hoofd: ‘mogen we alsjeblieft…’ Naar een vrijmarkt met een zwaarbewapende peuter voelt niet erg relaxed maar thuisblijven lijkt geen optie. We maken afspraken die geen ruimte overlaten voor eigen invullingen, bekijken de inhoud van de spaarpotten en bespreken wat we wel en niet kopen. Knuffels en stuiterballen zijn uit den boze en alle andere losse zooi eigenlijk ook. Boeken en knutselspullen mogen wel, evenals aanvullingen op collecties die we al hebben: blokken, lego, Barbies etcetera. Papa blijft thuis vanwege grandioos slaapgebrek en dus zet ik als een spiderman drie lijntjes uit naar mijn kinderen.

Eenmaal op de vrijmarkt gaat het goed. Ik kijk mijn ogen uit naar m’n troubadours die overduidelijk een jaar ouder zijn. Er wordt onderhandeld, er wordt geld geteld en onze zoon durft zelfs af te dingen. De gewapende peuter voelt aan alles dat ze niet mee kan doen. Ze heeft een eigen portemonnee maar al het geld boven een euro beheer ik, ze moet aan de hand lopen en wil van ieder kleed wel iéts kopen en het is nooit iets moois. Ik weiger met steeds minder geduld bij alles wat ze aanwijst. Een zeurderig jengeltje kondigt de oorlog aan, ik hoor de klik van het geladen wapen in mijn oren en ik besef dat ze serieus genomen moet worden.
Ik geef haar niet langer mijn hand maar die van haar zus. Ze mag voorop lopen en de voldoening straalt van haar rug af. Ik kondig aan nu gericht te zoeken naar iets wat zij leuk vindt en dat de oudsten dit klakkeloos accepteren illustreert hun groei. Ik dank ze hardop en inwendig en al snel hebben we beet: een afzichtelijke plastic koffer met de sinds een jaar felbegeerde doktersspullen. Ik beweeg iets mee door de regel tegen losse zooi even te parkeren, stop wat geld in haar portemonnee waarna ze zelf mag betalen. De vrijmarkt wordt een groot succes waarin iedereen zich gezien en gehoord voelt, ook ik.

In het geweld van diverse fases van het jonge kind merk ik dat ik het soms lastig vind haar het vertrouwen te geven en de ruimte om ook haar groei te laten zien. De buien zijn soms zo heftig en de fases zo intensief en langdurig, gevoed door slaapgebrek en jengelintolerantie dat dit het beeld op het kind wat vertroebelt, ik ben ook maar een mens. Gelukkig heeft ze een wapen waarmee ze me kan waarschuwen.

 

9 gedachten over “Koningsdag

Voeg uw reactie toe

  1. Wat een prachtig verhaal, mooi geschreven. Het was alsof ik erbij was, maar ik zou waarschijnlijk net als je man mijn slaapgebrek inhalen… 😉

    Like

  2. Heerlijk geschreven. Vooral deze: “…dus zet ik als een spiderman drie lijntjes uit naar mijn kinderen.” Daar zullen alle mama’s zich in herkennen. Kortom, lof voor al die helden die de vrijmarkt op zijn gegaan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: