Makker

Je eerste vis vangen is een mooie stap op weg naar mannelijkheid. Gisteren was daar het moment voor onze zoon. Zes jaar. Zijn eerste vis. Hij ving hem welleswaar niet met zijn blote handen, maar toch. Het effect was groots.
Op de heenweg verkondigde hij dat ik geen boodschappen hoefde te doen die dag. Hij zou vissen vangen voor op de barbecue. Hij zou ze allemaal bakken en ons te eten geven, zoals het een echte man betaamt. Nou hebben wij geen hengelsportambities of –verstand, maar een schepnet en emmer hadden we wel. Het wonder vond plaats in de Blauwestad.
Het duurde even voor hij de slag te pakken had. Dat die vissen niet spontaan en vrijwillig in zijn net zwommen vond hij maar stom. Hij knielde langs het water en bedacht dat als de vissen niet wilde komen, hij dan de andere waterdiertjes, die er wel in grote getale waren, wel uitgebreid kon bestuderen.
In alle rust kletste hij met schrijvertjes, slakjes en wezens die we in geen enkele categorie konden plaatsen. Zijn fantasie nam hem mee. Hij beleefde grootse avonturen met vuurslakken en bliksemvissen. Hij leerde de schrijvertjes dat zijn naam met een O begint en verloor zichzelf in een prachtige innerlijke wereld.
In al die rust en in de warme zon was er uiteindelijk één vis die besloot hem tegemoet te komen in zijn wens om hem te vangen. Het kleine beestje kwam naar hem toe gezwommen en in één soepele beweging zat hij in het net. Mijn zoon ving een vis en zijn trots straalde een rondje om de wereld. Na hem aandachtig bekeken te hebben gaven we hem zijn vrijheid terug. Zoonlief sprak plechtig en met trillend lipje: ‘dag makker, ik zal je missen.’ We sjokten nog wat rond het water maar de glans was eraf. Makker verdween uit het zicht.

Met de barbecue werd het niks. In de praktijk bleef het bij dit ene kleine diertje. Het zou niet genoeg zijn voor ons allemaal, dus togen we naar Albert Heijn voor een alternatief.
Al snel overheerste gelukkig toch de euforie, het was hem maar mooi gelukt. Maar hoe zou het hem toch vergaan, daar in het koude water? En had hij eigenlijk wel een zwemdiploma? ‘Ik mis mijn makker, mam…’ Konden we nog terug om nog even te zwaaien? Nee. Mijn houding was ferm en onverbiddelijk. Daar zouden we niet aan beginnen. Ik glimlachte bij het idee dat die stap naar mannelijkheid gelukkig nog even op zich liet wachten. Mijn grote kleine knulletje… En terwijl ik een stronk broccoli in onze kar legde brulde hij door de winkel: ‘wow, een tv… ik ga kijken!’ Ik stond even stil en besefte: hoeft geen man te worden. Hij is er al één.

9 gedachten over “Makker

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: